Toen was het nog zes kilometer. Langs haarspeldbochten, ravijnen en de ondergaande zon. El Bulli is een pelgrimstocht.
T. bij de baai van Cala Montjoi
In het huis hoor je de zee aan de baai. Aan het einde van een lange gang wacht Luis Garcia. Hij vraagt of we de keuken willen zien - alsof we dat niet zouden willen ! (later horen we dat iedereen in de keuken gevraagd wordt)
De keuken is precies zoals in al die foto's: clean, groot en licht. Er werken veertig chefs, zegt Garcia. Later zullen we in de zaal ongeveer evenveel personeel zien: met z'n tachtigen zorgen ze hier voor amper vijftig mensen.
We worden voorgesteld aan Ferran Adrià: een onwennige handdruk. Zegt hij iets ? Hij lijkt vooral verder te willen werken. Hij praat in gerechten...

Aan tafel
El Bulli in april 2007 is dertig gerechten: sommige zijn klassiekers, zoals de sferische olijven, anderen dateren nog uit het voorbije seizoen (honey flowers, pistachio). Straks, na de sorbet van bloedappelsien en rode biet, na de aardbei-sponscake, het muntblad en een -gewone - tas koffie zal Oriol Castro, al zo'n tien jaar de sous-chef van Ferran, uitleggen dat de nieuwe dingen pas geleidelijk een plaats krijgen in het menu: de ploeg van veertig mensen moet alles eerst in de vingers krijgen en Ferran moet voelen wat werkt en wat niet.
Een paar van de dertig gerechten van april 2007 in foto's:

